W obliczu rosnących kosztów gospodarowania odpadami opakowaniowymi przemyślane podejście do materiałów staje się kluczowe. Znajomość zasad VerpackDG pozwala firmom określić, które elementy opakowania najbardziej podnoszą opłaty i gdzie warto wprowadzić zmiany, by uzyskać realne oszczędności. Całość strategii nie polega wyłącznie na cięciu kosztów — to raczej optymalizacja całego cyklu życia opakowania od projektu do utylizacji.
Zmiana surowców na tańsze w odzysku lub łatwiejsze do przetworzenia przekłada się bezpośrednio na niższe stawki opłat liczone przez systemy odzysku. Przedsiębiorstwa, które zastępują wielomateriałowe folie opakowaniowe opakowaniami mono-materialnymi lub zwykłym kartonem z wysokim udziałem surowca z recyklingu, często osiągają znaczące obniżki kosztów. Jednocześnie warto pamiętać o zachowaniu funkcjonalności i ochrony produktu — oszczędności uzyskane kosztem uszkodzeń produktów szybko się zniwelują.
Aby ułatwić wdrożenie zmian, warto rozważyć kilka praktycznych kroków:
- analiza składu obecnych opakowań i identyfikacja materiałów podnoszących opłaty,
- przejście na materiały mono-materialne lub zwiększenie udziału papieru i tektury z recyklingu,
- projektowanie opakowań pod kątem łatwiejszego sortowania i recyklingu (np. unikanie laminatów),
- negocjacje z dostawcami i testy prototypów w celu zachowania jakości przy niższych kosztach.
Korzyści z takiego podejścia są dwojakie: obniżenie bieżących opłat za systemy odzysku i budowanie wizerunku odpowiedzialnej, proekologicznej marki. W praktyce wymaga to jednak systematycznej pracy nad projektem opakowania i ścisłej współpracy z łańcuchem dostaw, ale zyski finansowe i wizerunkowe mogą być znaczące, zwłaszcza dla firm planujących długofalowy rozwój na rynku unijnym.